امام صادق عليه‌السلام فرمودند:

روزي رسول خدا صلي الله عليه و آله در خانه‌ي فاطمه عليها السلام بود، و حسين عليه‌السلام را در آغوش داشت. ناگاه پيامبر صلي الله عليه و آله به گريه افتاد و به سجده رفت. بعد از آن فرمود: «اي فاطمه! اي دختر محمد! هم اكنون «بزرگ بلند مكان» (عليِّ اعلي) در بهترين صورت و بهترين منظر در خانه‌ي تو، خود را به من نماياند.[1] او به من گفت: «اي محمد!  ]صلي الله عليه و آله[ آيا حسين ]عليه‌السلام[ را دوست داري؟» گفتم: «آري، او نور ديده و ريحانه‌ام و ميوه‌ي دل و پوست ميان چشمان من[2] است».

بعد از آن در حالي كه دست بر سر حسين عليه‌السلام نهاده بود، گفت: مبارك باد آن مولودي كه بركت‌ها و درودها و رحمت و رضوان من بر اوست. و لعنت و خشم و عذاب و ذلّت و عقوبت من بر هر كسي كه او را بكشد، با او دشمني كند، او را هدف كينه بگيرد و با او بجنگد.آگاه باش كه او سالار شهيدان از اولين و آخرين در دنيا و آخرت است.

كعب گويد:

نخستين كسي كه قاتل حسين بن علي عليه‌السلام را لعنت كرد، ابراهيم خليل‌الرحمان بود. او فرزندانش را به اين امر فرمان داد و از ايشان عهد و پيمان گرفت. سپس موسي بن عمران، كشنده‌ي او را لعن نمود و امتش را به آن دستور داد. سپس داود او را لعنت كرد و بني اسرائيل را به آن دستور داد. سپس عيسي او را لعنت كرد و بسيار مي‌شد كه به امّتش مي‌گفت: « اي بني اسرائيل! قاتل او را لعنت كنيد، و اگر دوران او را دريافتيد، دست از ياري او بر نداريد. زيرا شهيد در ركاب او، همانند شهيد در ركاب پيامبران است كه به سوي جنگ بشتابد، و از او روي برنگرداند، گويي هم‌اكنون به آرامگاه او مي‌نگرم.» و هيچ پيامبري نبود، مگر آنكه كربلا را زيارت كرد و بر كنار آن ايستاد و گفت: «تو بقعه‌اي هستي كه خير بسيار در تو هست. در تو است كه ماه تابان دفن مي‌شود.»

هشام بن سعد گويد: مشايخ حديث مرا خبر دادند:

فرشته‌اي كه نزد رسول خدا صلي الله عليه و آله آمد و او را به كشته شدن حسين بن علي عليه‌السلام آگاه ساخت، فرشته‌ي مأمور درياها بود.

جريان بدينگونه است كه فرشته‌اي از فرشتگان بهشت بر درياها فرود آمد و بالهاي خود را گسترد. او با فريادي بلند گفت:

«اي ساكنان درياها! لباس غم به تن كنيد، زيرا فرزند رسول خدا را سر بريدند.»

سپس با بال‌هاي خود مقداري از تربت او را با خود برداشت و به آسمان‌ها پرواز كرد. پس هيچ فرشته‌اي باقي نماند، مگر آنكه آن را استشمام كرد و از آن متأثّر گشت، و قاتلان حسين عليه‌السلام و پيروان و اتباع آنان را لعن كرد.