خداوند تبارک و تعالی در قرآن این دو خبیث و ظالمین دیگر در حق اهل بیت علیهم‌السلام را لعن می‌نماید و وعده عذاب فرموده است:

«ان الذین یؤذون الله و رسوله لعنهم الله فی الدنیا و الاخره و اعد لهم عذابا مهینا»[1]

و اما جهت اثبات دلایلی است که ما بنا به اختصار به یک دلیل اشاره می‌کنیم:

بنا به نقل از طریقه عامّه و خاصّه، حضرت پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله در مورد حضرت زهرا علیها سلام الله فرمودند:

«فاطمه بضعه منی مَن آذاها فقد آذانی و مَن آذانی فقد آذی الله»[2]

فاطمه پاره تن من است هر کس او را اذیت کند، مرا اذیت کرده و هر کس مرا اذیت کند، خدا را اذیت کرده است.

و باز به نقل از همان دو طریق روایت است که حضرت زهرا سلام الله علیها به آن دو لعین فرمودند:

«انی اشهد الله و ملائکته انکما اسخطتمانی و ما ارضیتمانی و لئن لقیت النبی صلی الله علیه و آله لاشکونکما الیه»[3]

خدا را شاهد می‌گیرم و ملائکه او را به اینکه شما دو نفر مرا به خشم آوردید و مرا خشنود ننمودید و اگر پیامبر صلی الله علیه و آله را ملاقات نمایم هرآینه شکایت شما دو نفر را به وی خواهم کرد.

و همچنین ابن ابی الحدید گفته است: حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها از دنیا رفتند در حالیک سخت از عمر و ابوبکر غضبناک بودند.[4]

پس با استفاده از این مطلب معلوم می‌گردد که آنها مورد لعن خدا قرار می‌گیرند و هیچ جای شکی نیست در جایی که خدا لعن کند، انبیاء و اولیاء و ملائکه هم لعن خواهند نمود. و ما هم باید با تمام وجود از آنه بیزاری بجوییم ( و از خدا بخواهیم که این حالت را به ما عطا فرماید و ما را با چنین عقیده‌ای محشور نماید.)

ولی متاسفانه بعضی از مردم نادان که به ظاهر مسلمانند، افکار ضد شیعی درون آنها رخنه کرده و با بیزاری جستن و لعن به چنین افرادی مخالفت می‌کنند و دین را سوای تبری شناخته اند (گرچه در مسأله تولی هم می‌لنگند و دروغ می‌گویند چنانچه امام صادق علیه‌السلام می‌فرمایند:

«دروغ می‌گوید کسی که ادعای دوستی ما را می‌کند ولی از دشمنان ما بیزاری نمی‌جوید» لذا این دسته هم گمراهند و به عذاب الهی گرفتار می‌شوند و حتی مورد لعن خدا قرار می‌گیرند، چنانچه روایت است از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله که می‌فرماید:

«مَن تَأَثَّمَ یلعن مَن لعنه الله فعلیه لعنه الله»[5]

هر س گناه بشمارد لعن کردن کسی را که خدا او را لعنت نموده، لعنت خدا بر خود او باد.

هر کس که بگوید که تبری ضرر است

او را نه ز دین و نه ز ایمان خبر است

فرزند علی اگر تبری نکند

فرزند علی نیست ز نسل عمر است

با آل علی هر که در افتاد ور افتاد

اگر حلال زاده‌ای و شیر پاک خورده‌ای

                                      بگو تو با صوت جلی لعنت به دشمن علی

حضرت موسی بن جعفر علیه السلام فرمودند:

«خوشا به حال شیعیان ما، آنهایی که به ریسمان ما در زمان غیبت قائم ما چنگ زده‌اند و بر ولایت و دوستی ما و برائت از دشمنان ما ثابت قدمند، آنها از ما هستند و ما از آنها هستیم، ما را به امامت پذیرفته‌اند و ما آنها را به شیعه بودن قبول کرده‌ایم.

پس خوشا به حال آنها، به خدا سوگند آنها در روز قیامت در درجه و مقام ما خواهند بود.»

مرکز سعادت و شقاوت انسان قلب اوست و فلاح و رساگاری انسان وابسته به آن خواهد بود. و بهترین سرمایه برای نحات در روز قیامت، داشتن قلب سلیم است.

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند:

«اگر شیاطین قلوب فرزندان آدم را احاطه نکنند، می‌توانند به جهان ملکوت نظر افکنند»

و روایت دیگری ملاک خیر و شر آدمی را قلب معرفی کرده است چنانچه در حدیث حضرت باقر علیه السلام آمده:

«هرگاه اراده کردی بدانی در تو خیری وجود دارد، به سوی قلب خود نظر کن، پس اگر اهل طاعت را دوست می‌داشت و از اهل معصیت متنفر بود، بدان در تو خیر هست و اگر اهل معصیت را دوست می‌داشت، و با اهل طاعت دشمن بود، پس در تو خیر نیست و خدا تو را دشمن می‌دارد. انسان با آن کس که دوست دارد همراه است».

بعد از آنکه معلوم شد که فلب آدمی عامل بزرگ سعادت است بدان که بهترین اعمال، عمل قلب است؛ یعنی محبت به دوستان خدا و دشمن داشتن دشمنان خدا و دین به جز حبّ و بغض و دوستی و دشمنی چیز دیگری نیست.

عزیزترین افراد نزد خدا، پیامبر و اهل بیت آن بزرگوار صلوات الله علیهم اجمعین هستند و خداوند آنها را از هر پلیدی مبری فرموده است:

«انما یرید الله لیذهب عنکم الرجس اهل البیت و یطهرکم تطهیرا»

بنابر این مبغوض ترین افراد نزد خدا، آنانی هستند که با پیامبر و اهل بیت او علیهم السلام مخالفت کردند و پیامبر خدا را اذیت نمودند.

« ان الذین یؤذون الله و رسوله لعنهم الله فی الدنیا و الاخره و اعد لهم عذابا مهینا»[1]

ترجمه: انان که خدا و رسول را اذیت می‌کنند، خدا آنها را در دنیا و آخرت لعن کرده و از رحمت خود دور می‌گرداند و برای آنان عذابی با ذلت و خواری مهیا ساخته است.

آیا امامت و خلافت الهی را از مسیر خود تغییر دادن، آزار پیامبر خدا نیست؟

آیا آزار و اذیت امیرالمؤمنین علیه السلام که که نفس و جان پیامبر خداست، ازار خدا و رسول الله نیست؟

آیا آزار فاطمه‌ی زهرا سلام الله علیها آزار پیامبر خدا نیست؟

آیا مخالفت با فاطمه زهرا سلام الله علیها نشانه‌ی خُبث باطن و شرّ ذاتی نست؟

مگر پیامبر خدا صلی الله علیه و آله درباره‌ی دخت بزرگوارشان نفرمودند:

«فاطمه بضعه منی مَن آذاها فقد آذانی و من آذانی فقد آذی الله»[2]

فاطمه پاره تن من است هر کس او را اذیت کند، مرا اذیت کرده و هر کس مرا اذیت کند، خدا را اذیت کرده است.

خداوندا! دلهای ما را بر محبت پیامبر صلی الله علیه و آله و اهل بیتش ثابت بدار.

خداوندا شیعیان امیرالمؤمنین علیه السلام را در راه اصلاح دلهای خویش به واسطه تبری از دشمنان آن بزرگوار موفق گردان.

خداوندا! قبل مبارک حضرت بقیه الله ارواحنا فداه را از دست همه ما راضی بگردان.

آمین

قال رسول الله صلی الله علیه و آله: «ستکون بعدی فتنه مظلمه»[1]

پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: همانا که بعد از من آزمایش شومی واقع می‌شود.

عمر در دوران زندگی خود فتنه‌های زیادی به پا نمود و جنایات بسیاری مرتکب شد و خباثت او به حدی بود هنوز از نظر ظاهر، روح از بدن رسول الله صلی الله علیه و آله مفارقت نکرده بود که گفت:

پیغمبر هذیان می‌گوید[2]، پیغمبری که خدا در مورد او می‌فرماید: «ما ینطق عن الهوی ان هو وحی یوحی»[3] و «ما اتاکم الرسول فخذوه»[4]

و جای تعجب نیست از چنین شخصی که بعد از پیامبر صلی الله علیه و آله نیز به میوه‌ی دل او و روح و جسم او ظلمهایی روا دارد و قاتل او و قاتل ذریه رسول خدا یعنی (حضرت محسن) علیه‌السلام باشد، بلکه پایه‌ریزی قتل امیرالمؤمنین علیه‌السلام هم توسط او انجام گرفت.

اللهم زد فی عذابه بعدد ما احاط به علمک

اکنون ما حسب وظیفه‌ای که هر کسی باید نسبت به ظلم‌هایی که به اهل بیت علیهم‌السلام شده آگاهی پیدا کند[5] ؛ در اینجا به گوشه‌ای از فتنه‌ها و بدعتهای او اشاره می‌کنیم:

1-     غصب خلافت امیرالمؤمنین علیه‌السلام [6] .

2-     غصب فدک حضرت زهرا سلام الله علیها[7] .

3-     تحلف از لشکر اسامه[8] .

4-     تعطیل کردن حدود شرعیه[9].

5-     سوزاندن خانه حضرت زهرا علیها السلام[10] .

6-     تحریم متعه‌ی حج و متعه نساء[11] .

7-     اسقاط (حی علی خیرالعمل) از اذان[12] .

8-     ترک کردن نماز به خاطر نبودن آب[13] .

9-     برگرداندن مقام ابراهیم از موضعش به آن جایی که در جاهلیت بود.[14]

10-     نادانی او نسبت به حرمت حجرالاسود.[15]

11-     امر به سنگسار کردن زن حامله و زن مجنونه.[16]

12-     قرار دادن صلوه تراویح[17].

13-     مسح روی کفش[18].

14-     گفتن الصلوه خیر من النوم در اذان[19].

15-     رد کردن شهادت امیرالمؤمنین علیه‌السلام[20] .

16-     حضرت زهرا علیها السلام را به دروغ نسبت داد و به خشم آورد[21].

17-     یهود و نصاری و مجوس را از خود راضی کرد[22].

18-     هر چه خدا حلال کرده بود حرام کرد و هر چه خدا حرام کرده بود، حلال نمود[23].

19-     اولین کسی که نام خود را امیرالمؤمنین گذاشت و این نام را غصب کرد[24].

20-     توطئه او در نبش قبر حضرت زهرا علیها السلام[25].

قال المعاویه:

ما اکثر ما قد سنّ عمر فی هذا الامه بخلاف سُنّه رسول الله فتابعه الناس علیها ... و اشیاء کثیره سنّها اکثر من الف باب[26]

معاویه می‌گوید: چه بسیار چیزهایی که عمر سنت قرار داد در این امت به خلاف سنت رسول خدا صلی الله علیه و آله پس مردم بر آن متابعت کردند ... و چیزهایی بیش از هزار باب سنت کرد.

به جز آن شقی ملحد که گشود در سقیفه

بر روی تمام مردم در بدعت و جفا را

تو اگر نظر نمایی به یقین کنی قضاوت

که به پا نمود آنجا جریان کربلا را

هر کس که بگوید که تبری ضرر است             او را نه ز دین و نه ز ایمان خبر است

فرزنـــد عـلــی اگــر تبــــــــــری نکند      فرزند علی نیست ز نسل عمر است

خب دوستان عزیز در حال نزدیک شدن به عید غدیر ثانی سالروز به درک واصل شدن آن ولدالزّنا و حرامزاده خلیفه دوم کفار و جاهلان عمر بن صهّاک هستیم.

همانطور که بهتون قول داده بودم در این پست به حسب و نسب عمر می‌پردازیم تا دیگران بدانند که این زنازاده واقعا ولدالزنا بوده است.

از مولای ما امام صادق علیه‌السلام روایت شده است که فرمودند:

صهّاک جاریه و کنیز عبدالمطلب بود و صاحب عقب و باسن بزرگی بود و مشغول چرانیدن شترها بود . اصل او حبشی بود و میل به نکاح و ازدواج داشت. پس چشم «نُفَیل» پدربزرگ عمر به او افتاد و شیفته‌ی او گشت و عاشق او شد و در چراگاه با او مباشرت و نزدیکی نمود. پس او هم آبستن به خطاب شد.

وقتی خطاب به دنیا آمد و بزرگ شد و به حد بلوغ رسید، یک نگاهی به مادر خود صهّاک کرد. پس کفلو باسن بزرگ مادر را پسندید و از آن متعجب شد در این هنگام بر روی مادر قرار گرفت. پس او آبستن شد به دختری به نام «حنتمه». صهاک از اهل خود ترسید و او را در میان پارچه پشمی قرار داد و او را بین چهارپایان مکه انداخت.

در این هنگام هشام بن مغیره بن ولید او را یافت و به منزل خود برد و او را بزرگ نمود و نام حنتمه را برای او انتخاب کرد. و در میان عرب رسم بوده که هر کس یتیمی را بزرگ کند او را فرزند خود می‌خواند. وقای حنتمه بالغ شد، خطاب به او نظر کرد و میل به سوی او پیدا کرد و از هشام او را خواستگاری نمود و با او ازدواج کرد و عمر از او متولد شد.

و خطاب، پدر عمر و جد عمر و دائی عمر است و حنتمه مادر او و خواهر او و عمه او بوده است.

حال قضاوت با شما خواننده گرامی آیا چنین کسی که نسل اندر نسل زنازاده هستند، شایسته خلافت هستند؟

عمر لعنت الله علیه همان کسی است که هنگامی که آیه حرمت شراب نازل شد گفت این سخت ترین چیز برای من است.

عمر لعنت الله علیه همان کسی است که به خاطر مستی چندین رکعت به نماز اضافه کرد و مردم احمق و نادان پشت سر او نماز می خواندند.

عمر لعنت الله علیه همان کسی است که در لحظات به درک واصل شدن درخواست شراب کرد.

باز هم قضاوت با شما خواننده گرامی که آیا کسی که دائم‌الخمر بوده شایسته خلافت بر مسلمین را دارد؟

و هزاران چرای دیگر و اما و اگر.

پس:

لعن الله عمر لعن الله    ثم ابابکر و عمر لعن الله    ثم عثمان و عمر لعن الله     ثم معاویه خر لعن الله    ثم یزید کره خر لعن الله ثم عمر ثم عمر.

اللهم خلّدهم و خلّاهم فی سقر

آمین یا رب العالمین