علامه شيخ زين الدين عاملي بَياضي قدس سرّه (متوفاي 877 ه‍( از علماي بزرگ شيعه، در كتاب ارزشمند خويش «الصراط المستقيم» چنين مي‌نويسد:

و منها ما رواه البلاذريُّ و اشتهر في الشيعة أنّه حصر فاطمةَ في الباب حتي أسقطتْ مُحسناً.[1]

از جمله آن موارد ]و اعمال ناشايست خليفه‌ي دوّم[ آن مطلبي است كه بلاذري ]از علماي سنّي مذهب و متوفاي 279 ه‍[ نقل كرده و در ميان شيعيان نيز مشهور است كه او ]عمر بن خطّاب[ فاطمه ]عليها السلام[ را ]آن چنان [ بين در و ديوار قرار داد، به طوري كه ]فاطمه عليها السلام، فرزندش[ محسن را سقط نمود.

با جستجو در كتاب‌هاي چاپ شده از بلاذري، مي‌توان به روشني ديد كه چنين مضموني، در اين آثار به چاپ نرسيده است.

بدين ترتيب، مدركي بسيار مهم در موضوع شهادتِ حضرت محسن عليها السلام، از دسترس محققان خارج گرديده و به دست ما نرسيده است.

با كمال تأسّف بايد گفت:

تنها متن موجود درباره‌ي حضرت محسن عليه‌السلام در آثار بَلاذُري، حديثي جعلي مي‌باشد كه حاكي از درگذشت وي در سنّ كودكي است![2]

كتماني در پي كتمان

ابن ابي‌الحديد شافعي معتزلي (متوفّاي 656ه‍( از استادش «ابو يحيي جعفر النّقيب»[3] چنين نقل مي‌كند:

اذا كان رسول الله صلي الله عليه و آله و سلّم أباح دم هبّار بنِ الاسود، لانهُ روُّع زينب فالقت ذابطنها، فظهر الحال أنّهُ لو كان حيّاً لأباح دم مَن روَّع فاطمة حتّي القت ذابطنها.

فقلتُ: أروي عنْكَ ما يقوله قومٌ:

«انُّ فاطمة رُوِّعتْ فالقتْ المُحسِنَ»؟

فقال لاتروه عني و لا تَرْوِ عنّي بطلانه، متوقِّفٌ في هذا الموضع.[4]

هنگامي كه ]در فتح مكّه[ رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلّم به كشتن هبّار بن اسود اجازه داده بود، به سبب آنكه وي زينب ]دختر خوانده‌ي رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلّم و از زنان مسلمان[ را ترسانيد، به صورتي كه زينب فرزندي را كه در شكم خود داشت، سقط كرد؛ پس روشن است كه اگر آن حضرت زنده ‌بود، حتما مباح مي‌كرد خون كسي را كه فاطمه ]عليها السلام[ را ترساند تا آنجا كه فرزندي را كه در بطنش داشت، سقط نمود.

]ابن ابي الحديد مي‌گويد:[ گفتم:

آيا از تو روايت كنم قول آن گروه را كه مي‌گويند:

«فاطمه ]عليها السلام[ ترسانده شد پس محسن را سقط كرد»؟

پس ]استاد[ پاسخ مي‌گويد:

از من روايت نكن و بطلان اين ماجرا را نيز از قول من نقل ننما، چرا كه من در اين موضوع توقف نموده‌ام ]و سكوت اختيار مي‌كنم![

بر طبق نقل مورّخين، «هبّار بن اسود» در سال دوّم هجري به زينب حمله كرد و او را به گونه‌اي ترساند كه فرزندش را سقط نمود.

زينب بر اثر اين ماجرا، به خونريزي‌هاي ناپيوسته‌اي مبتلا شد و به دليل همين عارضه، شش سال بعد، يعني در سال هشتم هجري از دنيا رفت.[5] در ادامه‌ي همين رويداد، پيامبر صلي الله عليه و آله و سلّم د  ر ماج راي فتح مكّه كه در رمضان سال هشتم هجري به وقوع پيوست، خون هبّار را مباح دانستند.

جالب است كه:

ابو يحيي جعفر نقيب، اين دو ماجرا را مشابه يكديگر مي‌بيند و مهاجمين را در برخورد با صدّيقه‌ي طاهره عليها السلام و سقط فرزند آن بانوي بزرگوار (حضري محسن عليه‌السلام ) همانند «هبّار» محكوم به مرگ مي‌نمايد؛ چرا كه او نيز به نيكي دريافته است كه علّت درگذشت صدّيقه‌ي طاهره عليها السلام و زينب يكسان بوده و «سقط فرزندشان» در اثر ايجاد هراس و توليد وحشت توسط مردان مهاجم مي‌باشد.

به راستي فكر مي‌كنيد اين هراس از سوي چه كسي ايجاد شد؟[6]

با كمال تعجّب مشاهده مي‌نماييم:

ابو يحيي جعفر نقيب از ترويج ديدگاه خود درباره‌ي قاتل حضرت فاطمه عليها السلام اجتناب مي‌ورزد و به شاگرد خويش اجازه‌ي نقل آن را نمي‌دهد!

جالب‌تر آن‌كه:

ابن كثير (متوفّاي 774ه‍( از علماي متعصب سني زينب را در اين ماجرا «شهيده» مي‌خوانَد و مي‌نويسد:

                        مَاتَتْ شَهيدَةٌ.[7]

آري ابن كثير دمشقي، درگذشت زينب پس از گذشت شش سال از حادثه‌ي سقط فرزندش را «شهادت» مي‌داند؛ ولي عليرغم تشابهي كه ميان دلايل درگشت زينب و حضرت زهرا سلام الله عليها وجود دارد، از مرگ طبيعي صدّيقه‌ي طاهره عليها السلام سخن به ميان مي‌آيد!

چنان‌چه اظهار شده:

«آنچه امروز مطرح مي‌شود و يا نوشته مي‌شود، مورد قبول ما نيست و طبق عقيده‌ي ما حضرت فاطمه (رضي الله عنها) در بستر خويش وفات نموده و كسي ايشان را به شهادت نرسانده است.»![8]

«حضرت فاطمه زهرا رضي الله عنها با آنكه درجه و رتبه‌اش از همه‌ي زنان عالم و شهدا برتر است، ولي رحلتش به صورت طبيعي بوده ... .)[9]